Ο Ιρανός υπουργός πολιτιστικής κληρονομιάς, Reza Salehi Amiri, σε συνέντευξή του στο Al-Jazeera, κατήγγειλε ότι το Ισραήλ έχει βομβαρδίσει 56 μουσεία και ιστορικά μνημεία σε όλη την χώρα.
Ο Ιρανός αξιωματούχος δήλωσε ότι διαπραχθέν έγκλημα αποτελεί εσκεμμένο πόλεμο κατά της Ιρανικής ταυτότητος.
Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, τα περισσότερα καθεστωτικά μμε της Δύσεως
λαμβάνουν τοις μετρητοίς τις δηλώσεις του Τράμπ ότι σε λίγο καιρό θα τερματίσει
τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν διότι τάχα επετεύχθησαν όλοι οι
στόχοι που είχε θέσει.
Επαναλαμβάνουν συνεχώς αυτήν την ανόητη και ακατανόητη δήλωση του Τράμπ,
ωσάν να πρόκειται για τετελεσμένο γεγονός.
Η πρώτη ερώτηση που θα έπρεπε να του θέσει ένας στοιχειωδώς σοβαρός δημοσιογράφος είναι η εξής: "Κύριε Πρόεδρε, πώς γνωρίζετε ότι το Ιράν θα σταματήσει τον πόλεμο, μόλις τον σταματήσετε εσείς;".
Αυτό που συμφέρει την Ελλάδα δεν είναι να
επανέλθει η σκέψη του Τράμπ σε λογικά πλαίσια. Μάς συμφέρει μία παρορμητική
απόφαση εξόδου των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. Τώρα που είναι εξοργισμένος με την
συμπεριφορά των Ευρωπαίων συμμάχων. Μάς είναι αδιάφορο το γεγονός ότι οι
Ευρωπαίοι σύμμαχοι δεν φταίνε σε τίποτε για τις συνέπειες του πολέμου που αυτός
ξεκίνησε.
Πρέπει να εκμεταλλευτούμε τον ναρκισσισμό του και την βραχεία διάρκεια προσοχής του στο οιοδήποτε ζήτημα.
Ο εσκεμμένος βομβαρδισμός του Τεχνολογικού
Πανεπιστημίου του Ισφαχάν αποτελεί τροχιοδεικτική βολή για τους Ισραηλινούς
στόχους του πολέμου.
Με τους βομβαρδισμούς στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, το σιωνιστικό Ισραήλ αποσκοπεί στην υποβάθμιση των επιστημονικών και εκπαιδευτικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Tην κουτοπόνηρη λογική του ραγιά δεν την έχουν ενστερνιστεί μόνον οι
ελληνόφωνοι πολιτικοί στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Την ενστερνίστηκαν και
οι πλούσιες μοναρχίες του Κόλπου.
Η λογική των ραγιάδων είναι απλή: φιλοξενώντας Αμερικανικές βάσεις, τα
Αραβικά κράτη του Κόλπου θα ενσωματώσουν και θα δεσμεύσουν την Αμερικανική
στρατιωτική ομπρέλλα στην δική τους άμυνα.
Η παρουσία των Αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων εθεωρείτο αποτρεπτικό στοιχείο έναντι σημαντικών απειλών, του Ιράν, και παλαιότερα του Ιράκ.
Αρχικώς οι Συμφωνίες του Αβραάμ
παρουσιάστηκαν στην διεθνή κοινή γνώμη ως μία περιφερειακή τάξη ασφαλείας
ενάντια στον Ιρανικό επεκτατισμό.
Στην πραγματικότητα, τα κράτη του Κόλπου μετετράπησαν σε υποστηρικτές του
σιωνιστικού επεκτατισμού. Οι χώρες που συμμάχησαν με το σιωνιστικό
Ισραήλ δικαίως αντιμετωπίζονται από το Ιράν ως προέκταση της Ισραηλινής ισχύος.
Πληρώνουν βαρύτατο τίμημα αλλά το αξίζουν.
Αυτό που προέκυψε ήταν η κοινή διαπίστωση ότι η συμμαχία με το Ισραήλ δημιουργεί επιπλέον στρατηγικό κίνδυνο αντί για αποτρεπτικό αποτέλεσμα.
Ντόναλντ Τράμπ, επίπεδο νοημοσύνης και
συμπεριφοράς ηγέτου υπερδυνάμεως:
"Οι Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις κατέστρεψαν τους στόχους που θέλαμε
στο Ιράν.
Σε λίγο θα αποχωρήσουμε διότι ο πόλεμος τελείωσε.
Δεν μας νοιάζει(!) αν μείνουν κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, διότι εμείς
έχουμε δικό μας αμερικανικό πετρέλαιο.
Αν έχετε πρόβλημα με τα κλειστά Στενά, εσείς οι χώρες της Ασίας, της
Ευρώπης, και της Μέσης Ανατολής, στείλτε τα δικά σας πολεμικά πλοία για να
ανοίξουν τον εμπορικό διάδρομο.
Εμάς δεν μας νοιάζει(!).
Ενώ το καθεστώς των αχρείων που
"κυβερνά" την Ελλάδα επένδυσε τα πάντα στο αφήγημα της πράσινης
απάτης, κλείνοντας τα Ελληνικά εργοστάσια λιγνίτου, η Ιαπωνία επιστρέφει στην
παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα. Το ίδιο κάνει η Ινδία και το
Μπαγκλαντές, λόγω της διεθνούς ενεργειακής κρίσεως.
Ενώ οι ελληνόφωνοι ευρωραγιάδες αναμένουν από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να τους λύσει το ενεργειακό πρόβλημα που αυτή δημιούργησε, η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να επέλθει μία νέα οικονομική καταστροφή.
Η μακρόχρονη σιωπηρή παραδοχή της Κινεζικής εξωτερικής πολιτικής είναι ότι ακόμη και αν ένα φιλικό προς αυτήν καθεστώς καταρρεύσει, η Κίνα θα μπορεί να αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με το νέο καθεστώς. Ίσχυε, τώρα πιά δεν ισχύει. Ο Τράμπ ακολουθεί πολιτική μηδενικού αθροίσματος.
Η ανοησία και η υποκρισία της πλειοψηφίας των Δυτικών πολιτικών αποδεικνύεται από τις κατηγορίες που εκτοξεύουν εναντίον του Ιράν επειδή έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ, και ως επακόλουθο εκτοξεύθηκαν οι τιμές των υδρογονανθράκων.
Όταν επί τέσσερα χρόνια η Ουκρανική ηγεσία με την συγκατάθεση των ηγετών της Δυτικής συμμαχίας, πράττει ακριβώς το ίδιο, δεν υπάρχει πρόβλημα.
To μεγάλο λάθος του Ιράν είναι ότι ενώ σωστά επικεντρώθηκε στην μόχλευση των Στενών του Ορμούζ, ουδέποτε ασχολήθηκε με την αντίστοιχη μόχλευση της Ουάσινγκτον εκ μέρους του τοπικού σιωνιστικού λόμπι.
Όση στρατηγική αξία έχουν τα Στενά του Ορμούζ για το Ιράν, την ίδια στρατηγική αξία έχει η Ουάσινγκτον για το Ισραήλ. Είναι το στρατηγικό σημείο συμφορήσεως (choke point). Είναι ο πορθμός απ' όπου περνούν σημαντικές γεωπολιτικές αποφάσεις.
To Ιράν δεν πρέπει να δεχθεί ποτέ καμμία συμφωνία ειρήνης με τις ΗΠΑ, παρά μόνον αφού επιβάλλει τους δικούς του όρους.
Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι σίγουρο ότι οι ΗΠΑ θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους, πόσο μάλλον αν το Ιράν δεχθεί συμφωνία με τους όρους που θέτει ο Τράμπ.
Ο πολυπολικός κόσμος πρέπει να προσεγγίζει τις στρατιωτικές συγκρούσεις στην Ουκρανία, στο Ιράν, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στην Βενεζουέλα, στην Υεμένη, ως ενιαίο πολεμικό μέτωπο. Αν αντιμετωπίζει κάθε Δυτική επέμβαση ως ξεχωριστό πολεμικό θέατρο, θα ηττηθεί σε βάθος χρόνου από την Δυτική συμμαχία.
Οι χώρες του πολυπολικού κόσμου πρέπει να υιοθετήσουν μία στρατηγική αναδιπλώσεως και διαλύσεως του Δυτικού συνασπισμού, εάν θέλουν να επιβιώσουν.
